Taal
Belastingen op een rijtje
Inkomstenbelasting resident (IRPEF)
Wie in Italië resident is, dus ingeschreven in het bevolkingsregister, is verplicht om aangifte te doen voor de inkomstenbelasting bij de belastingdienst. Men is zelf verantwoordelijk voor de belastingaangifte; er worden geen aangifteformulieren verstuurd. Residenten zijn belastingplichtig in Italië over hun wereldwijde inkomen. De tarieven voor de inkomstenbelasting zijn progressief en variëren van 23 tot 43 procent, afhankelijk van de hoogte van het inkomen. Er zijn zes inkomenscategorieën: inkomen uit arbeid, vermogen, vrij beroep, een zaak, onroerend goed en overige inkomsten zoals vermogenswinstbelasting. Tarieven kunnen verhoogd worden met regionale en gemeentelijke opcenten. Er bestaan veel aftrekposten, waaronder de kosten van de aankoop van de woning en woningverbetering.
Inkomstenbelasting niet-resident
Als niet-resident is men ook in Italië belastingplichtig, maar dan uitsluitend over het inkomen dat in Italië is verdiend. Hieronder valt bijvoorbeeld het inkomen uit onroerende zaken, zoals de inkomsten uit de verhuur van de woning. De huurwaarde wordt ook belast voor de periode dat het huis niet verhuurd wordt, maar tegen een laag tarief. Voor nietresidenten geldt dat ter vermijding van dubbele belasting de in Italië betaalde belasting mag worden verrekend met de Nederlandse fiscus.
Onroerendezaakbelasting (Imposta Comunale Sugli Immobili, ICI)
Italië kent voor wat betreft de lokale onroerendezaakbelasting een onderscheid tussen de ‘prima casa’ en de ‘seconda casa’; de eerste en de tweede woning. De ICI is voor de ‘prima casa’, de woning die als hoofdverblijfplaats wordt gebruikt, afgeschaft. Over de ‘seconda casa’, betaalt men wel ICI over de kadastrale waarde (rendita catastale) van de woning. De tarieven worden door elke gemeente afzonderlijk bepaald en periodiek gewijzigd. Het tarief varieert van 4 tot 7 procent, waarbij luxe onderkomens zoals kastelen en villa’s in een aparte kadastrale categorie vallen. Grond/bouwterrein wordt gewaardeerd tegen marktwaarde.
Vermogensbelasting (Imposta Sul Patrimonio)
Italië kent geen vermogensbelasting, maar welvereen vermogenswinstbelasting bij verkoop van de woning. Ook hierbij wordt een onderscheid gemaakt tussen de ‘prima casa’ en de ‘seconda casa’. Vuistregel is dat wie zijn eerste huis binnen 5 jaar verkoopt en binnen 12 maanden een nieuw eerste huis koopt geen vermogenswinstbelasting betaalt, en wie het tweede huis binnen 5 jaar verkoopt wel vermogenswinstbelasting (plusvalenza) betaalt, maar daarna niet meer.
Overdrachtsbelasting (Imposta Sul Trasferimento Di Beni Immobili)
De Italiaanse overdrachtsbelasting voor onroerend goed bestaat uit registratiebelasting (imposta di registro: 7-15 procent van de koopsom, afhankelijk van het gebruik), hypotheekbelasting (imposta ipotecaria: 2 procent die altijd verschuldigd is, ook als er geen hypotheek is) en kadastrale belasting (imposta catastale: 1 procent). Voor een niet-eerste woning is de overdrachtsbelasting in totaal 10 procent, maar er bestaat een reductie onder de prima casa regeling, de overdrachtsbelasting bedraagt dan 3 procent, wat niet geldt voor woningen die in een luxe klasse vallen. Bij de aankoop van nieuw gebouwde woningen is men geen overdrachtsbelasting maar btw (IVA) verschuldigd.
